เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 289 พักผ่อนสักหน่อย
“ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ความคิดของฉันหรอก” สั่วหม่าย่าไม่ได้คิดจะรับคำชมนี้ไว้เลย
อ้าว ไม่ใช่หัวหน้าหน่วย แล้วเป็นใครกัน
“เหยาเหยาเป็นคนคิดขึ้นมาต่างหาก!” สั่วหม่าย่าเหลือบมองเคออวิ๋นเหยาพลางเอ่ยยิ้ม ๆ
ทุกคนต่างหันไปมองเคออวิ๋นเหยาที่กำลังนั่งหาวหวอด ๆ สัปหงกอยู่ตรงนั้น
สวินซิวอยากจะเข้าไปเอ่ยชมเคออวิ๋นเหยาเหมือนที่เพิ่งชมสั่วหม่าย่าไปเมื่อครู่ ทว่าติดตรงที่พวกเขาสองคนไม่ค่อยสนิทกัน อีกทั้งจากที่เขาสังเกตดู เคออวิ๋นเหยายังค่อนข้างชอบความเงียบสงบ นั่นจึงทำให้เขาไม่ค่อยกล้าเข้าไปก่อกวนเคออวิ๋นเหยาเท่าไรนัก
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาลืมไปแล้ว ว่าตัวเองเป็นพวกเจ้าเล่ห์ และเพื่อนร่วมทีมที่เขาพามาก็เป็นพวกเจ้าเล่ห์เหมือนกัน
โจวเย่ไหลก้าวข้ามเขาแล้ววิ่งตรงดิ่งเข้าไปหาเคออวิ๋นเหยาทันที “รุ่นน้องอวิ๋นเหยา นายรีบบอกพวกเรามาเร็วเข้า ว่านายคิดแผนการดี ๆ แบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงกันแน่”
นั่นสิ คิดขึ้นมาได้ยังไงกันนะ
ทุกคนต่างก็อยากรู้กันทั้งนั้น