เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 239 จนปัญญา
“เสี่ยวเคอ เธอไม่เป็นไรจริง ๆ นะ” คณบดีหลินเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ
สภาพห้องแล็บนี้ ดูยังไงก็ไม่เหมือนกับว่าจะไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด
เคออวิ๋นเหยารู้สึกกระอักกระอ่วน รีบอธิบายให้เขาฟังทันที “เปล่าค่ะ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ บนตัวหนูมีระบบป้องกันพกติดตัวอยู่ เมื่อกี้ตอนที่เกิดระเบิด ระบบป้องกันเกิดการกระตุ้นอัตโนมัติน่ะค่ะ”
คณบดีหลินถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
สั่วหม่ายาและคนอื่น ๆ ก็พลันกระจ่างแจ้ง ที่แท้นี่ก็คือเหตุผลที่เคออวิ๋นเหยายังคงยืนหยัดทนทานอยู่ได้สินะ
ในขณะที่คนอื่น ๆ กำลังสำรวจห้องแล็บที่ระเกะระกะอยู่นั้น มีเพียงมู่ไป๋อวี่ที่ดวงตาทั้งสองข้างถูกเตาหลอมยาซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะทดลองดึงดูดไปจนหมดสิ้น
สวย สวยงามเหลือเกิน
เขายื่นมือออกไปหวังจะสัมผัส
เคออวิ๋นเหยาตาไว พอดีเหลือบไปเห็นเข้า จึงรีบห้ามเขาไว้ “เฮ้ อย่าจับนะ อย่าแตะเชียว!” ผนังด้านนอกนั่นร้อนจัดมากทีเดียว