กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 217 ความลำเอียง
“แค่กๆ ...” คณบดีกาวกระแอมไอสองที จู่ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี
อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่อาจารย์คนอื่นๆ ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรเช่นกัน
อาจารย์ที่มีความเข้าใจเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น ย่อมยืนอยู่ข้างเคออวิ๋นเหยาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ลักษณะการลงไม้ลงมือทุบตีคนแบบนี้ของเธอมันดูไม่ค่อยดีเท่าไรนัก!
คณบดีกาวส่งสัญญาณให้หลินโม่เป็นคนจัดการ อย่างไรเสียตอนนี้เคออวิ๋นเหยาก็ยังเป็นนักศึกษาคณะสาขาเมคาของพวกเขา
หลินโม่: ...
จนปัญญา เพราะที่คณบดีกาวพูดก็ไม่ผิด
หลินโม่ทำได้เพียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “อวิ๋นเหยา!”
“อาจารย์หลิน!” ตอนนี้เคออวิ๋นเหยาได้ระบายอารมณ์ออกไปบ้างแล้ว สมองจึงสงบลงมาก น้ำเสียงก็ราบเรียบอย่างยิ่ง
“เธอเป็นอะไรไป ทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้ลงมือทุบตีคนล่ะ” เดิมทีหลินโม่ก็ลำเอียงเข้าข้างเคออวิ๋นเหยาอยู่แล้ว เวลาเอ่ยถามจึงเอนเอียงเข้าข้างเธอไปตามระเบียบ