ตอนที่ 49 อิจฉา

ตอนที่ 49 อิจฉา

“หมดเวลาคาบเรียน!” เพียงประโยคนี้ที่หลุดจากปากเรคัสราวกับเสียงดนตรีสวรรค์ ก็ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเขาน่าคบหาขึ้นไม่น้อย

น่าเสียดายที่ประโยคถัดมาของเขากลับทำให้นักศึกษาส่วนใหญ่ตกลงสู่ห้วงอเวจีอีกครั้ง “นักศึกษาที่ฝึกครบ 10 กิโลเมตรแล้วออกไปก่อนได้ ส่วนคนที่ยังวิ่งไม่ครบก็วิ่งต่อ!”

สิ้นเสียงเขา บนผนังด้านหนึ่งของห้องแรงโน้มถ่วงก็ปรากฏจำนวนกิโลเมตรที่แต่ละคนวิ่งได้

นักศึกษาทุกคนหันไปมองพร้อมกัน วิ่งครบหรือไม่ครบ เห็นชัดเจนในพริบตา!

นักศึกษาที่วิ่งไม่ครบรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะแตกสลาย พวกเขาผิดไปแล้ว 10 กิโลเมตรง่ายตรงไหนกัน วิ่งไม่ครบเลยสักนิด ฮือ ๆ ๆ...