บทที่ 363

บทที่ 363

องค์หญิงเล่อเยี่ยนไม่ได้เข้าวังในท้ายที่สุด นางเดินทางกลับมายังจวนองค์หญิงโดยมีฟางถูคอยอยู่เป็นเพื่อน และหลังจากกลับมาถึงจวนก็นั่งดื่มน้ำเพื่อดับกระหาย จนกระทั่งเวลาผ่านไปนางจึงค่อย ๆ ได้สติฟื้นคืนขึ้นมา

"องค์หญิง?" ฟางถูเอ่ยเรียกด้วยความกังวล

องค์หญิงเล่อเยี่ยนพยุงกายลุกขึ้น สีหน้าของนางกลับเย็นชาอย่างประหลาด นางฝืนปั้นรอยยิ้มออกมา "พี่ฟาง ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณท่านมากที่บอกเรื่องราวเหล่านี้ให้ข้าฟัง"

"พูดจาเหลวไหลอะไรกัน ข้าทำได้เพียงเท่านี้แหละ" ฟางถูขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงร้อนรน นางเคยพบเห็นองค์หญิงตัวน้อยผู้ไร้เดียงสาและไร้ความกังวลผู้หนึ่งที่ไหนกัน ที่จู่ ๆ ก็โกรธจนอกสั่นขวัญแขวนจนเป็นลมหมดสติไป "นี่เป็นเพียงการคาดเดาของตระกูลฟางของข้าเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นนั้นเสียหน่อย มีเรื่องใดเราค่อย ๆ ปรึกษาหารือกันได้"

ยิ่งปลอบโยนมากเท่าไร องค์หญิงเล่อเยี่ยนก็ยิ่งสงบลงมากเท่านั้น นางพยักหน้า "ข้าคือองค์หญิงที่สูงศักดิ์ที่สุดแห่งเป่ยเหลียง มีเสด็จพ่อและพระเชษฐาคอยหนุนหลังอยู่ แล้วพวกนางจะทำอะไรข้าได้"

"ถูกต้อง! รอจนสถานการณ์ทุกอย่างสงบลง เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าก็คือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ที่สุด ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้ทั้งนั้น" ฟางถูเกลี้ยกล่อม

องค์หญิงเล่อเยี่ยนทำราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น นางยักไหล่เล็กน้อย ใบหน้าประดับรอยยิ้ม และชวนฟางถูพูดคุยเรื่องซุบซิบ ทว่าฟางถูนั้นกลับมีอาการใจลอยอยู่บ้าง