บทที่ 362

บทที่ 362

เปิดเสื้อของหยางชิงเฟิ่งออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ไขว้กันไปมา ทั้งรอยแส้และรอยดาบอีกหลายสิบแห่ง บริเวณที่ลึกที่สุดยังพอมองเห็นกระดูกสีขาวโพลน

"องค์หญิง!" หงจือรีบนำเสื้อมาปิดแผลไว้แล้วดึงแขนเล่อเยี่ยน พร้อมกับเกลี้ยกล่อมว่า "พระองค์ไปรอที่ห้องด้านข้างก่อนเถอะเพคะ เดี๋ยวทางนี้บ่าวจัดการเอง"

บาดแผลฉกรรจ์เช่นนี้เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็น หงจือกลัวว่าจะทำให้เล่อเยี่ยนตกใจกลัว ทว่าเล่อเยี่ยนกลับเม้มปากแน่นแล้วส่ายหน้า "ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น จะรออยู่ตรงนี้แหละ กูกู ต้องช่วยคุณหนูหยางให้สุดความสามารถนะเพคะ"

นางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งสาวใช้คนสนิทให้ไปส่งข่าวที่ห้องโถงด้านข้าง ให้เฉาซีรีบเดินทางไปตำหนักบูรพาด้วยตนเอง หาข้ออ้างสักข้อพาเซิ่งชิงเฉิงเข้าวังไป เพื่อไม่ให้เซิ่งชิงเฉิงต้องพลอยได้รับความเดือดร้อนไปด้วย

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางจึงทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้เพื่อตั้งสติ

เมื่อขัดความตั้งใจของนางไม่ได้ หงจือจึงทำได้เพียงยินยอมและเริ่มทำแผลให้หยางชิงเฟิ่งใหม่อีกครั้ง ยกเว้นใบหน้าแล้ว ทั่วทั้งร่างกลับไม่มีจุดใดสมบูรณ์เลยสักนิด

คาดว่าคงโดนแผลเข้า หยางชิงเฟิ่งจึงขมวดคิ้วส่งเสียงครางต่ำ เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลรินลงมาจากใบหน้า พร้อมกับขบฟันแน่น

การทำแผลทุกจุดเสร็จสิ้นก็ล่วงเลยไปสองชั่วยามแล้ว ชุดเปื้อนเลือดบนร่างถูกถอดออกและเปลี่ยนเป็นชุดสะอาดเรียบร้อย พร้อมทั้งเรียกสาวใช้สองคนมาเฝ้าดูแลอยู่ข้างกายไม่ห่าง