บทที่ 357

บทที่ 357

ฮูหยินรองเห็นบรรยากาศกระอักกระอ่วน จึงเผยรอยยิ้มที่ฝืนยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา "พี่สะใภ้... มารดาของสวี่ซื่อรู้สึกอึดอัดเลยออกไปเดินเล่น หรือไม่ก็คงได้ยินมาผิด ฮูหยินผู้เฒ่าไปขอพรพระที่อารามใกล้ ๆ ต่างหากเล่าเจ้าค่ะ"

"ท่านป้าจะมาอธิบายให้มากความทำไม เจ้าหญิงยึดติดกับบ้านสามไว้ในใจขนาดนี้ เดี๋ยวก็ต้องนึกเสียใจภายหลังเป็นแน่"

หลิวหยุนเหนียงก็โกรธไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าทางบ้านสามจะกล้าพาฮูหยินผู้เฒ่าจี้ออกจากเมืองหลวง

ฮูหยินจี้นิ่งเงียบไม่ปริปาก คอยชำเลืองมองความเคลื่อนไหวที่ประตูอยู่เป็นระยะ

ผ่านไปครู่ใหญ่จนกระทั่งยามสายคล้อยเข้าสู่เที่ยงวันแล้ว

ทว่ากลับไม่มีข่าวคราวส่งมาเลย ฝ่ามือของฮูหยินจี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อโดยไม่รู้ตัว จึงสั่งให้คนออกไปสืบข่าวดูอีกครั้ง

หลิวหยุนเหนียงอาสาขึ้นมาทันทีว่า "ท่านแม่ ให้ลูกเดินทางไปเองเถอะเจ้าค่ะ"

นางเองก็รอนานจนเริ่มร้อนใจ ถือโอกาสนี้ไปรอดูสามีประกาศชื่อสอบได้จอหงวนเสียเลย

ยังไม่ทันที่ฮูหยินจี้จะเอ่ยปาก หลิวหยุนเหนียงก็รวบชายกระโปรงเดินออกไปเสียแล้ว