บทที่ 351

บทที่ 351

เซิ่งชิงเฉิงเลือกจวนหลังหนึ่งบนถนนจูเชวี่ย แม้จะไม่ใหญ่โตนัก แต่ก็อยู่ใกล้กับจวนผู้ว่าการเมืองหลวง อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่องค์น้อยทรงจัดเตรียมให้อย่างใส่ใจ

ตั้งแต่เซิ่งชิงเฉิงรับญาติสำเร็จเป็นต้นมา

ผู้คนในเมืองหลวงก็พากันมาแสดงความยินดีไม่ขาดสาย ทั้งยังเต็มใจที่จะคบหากับนางด้วย

หากคำนวณดูอายุแล้ว ปีนี้เซิ่งชิงเฉิงเพิ่งจะย่างเข้าสู่วัยยี่สิบ ทั้งรูปโฉมยังงดงามหยาดเยิ้ม ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของพระชายารัชทายาท และเป็นบุตรสาวสายเอกของนายท่านรองตระกูลเซิ่ง จึงดึงดูดแม่สื่อให้มาทาบทามขอแต่งงานไม่น้อย หน้าประตูจวนจึงถือว่าครึกครื้นยิ่งนัก

ยามสายัณห์

รถม้าคันหนึ่งจอดเทียบท่าอยู่หน้าประตู สาวใช้ลงจากรถม้าไปเคาะประตู ผ่านไปครู่เดียวประตูจึงถูกเปิดออก หลังจากแจ้งนามแล้วจึงเชื้อเชิญคนเข้ามาด้านใน

ผู้ที่ก้าวลงจากรถม้าปลดหมวกม่านบังตาออก ชายาซื่อจื่อเผยโฉมหน้าออกมา นางกวาดสายตาสำรวจรอบด้าน มองดูทิวทัศน์และสิ่งของทุกชิ้นภายในเรือน ก่อนที่มุมปากจะปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย

นางเดินตามสาวใช้เข้าไปในเรือน

และเห็นเซิ่งชิงเฉิงนั่งอยู่ภายในศาลากลางน้ำทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตเรือน นางสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงทับทิม ใบหน้าสะสวยงดงามอย่างไร้ที่ติ เมื่อเห็นใบหน้านั้น โทสะไร้ที่มาก็พลุ่งพล่านขึ้นในก้นบึ้งดวงตาของชายาซื่อจื่อ ทันทีที่เดินเข้ามาใกล้ เซิ่งชิงเฉิงก็เงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยกับชายาซื่อจื่อว่า "เหตุใดวันนี้ชายาซื่อจื่อจึงมีเวลาว่างมาเยือนเรือนข้าได้เล่า"