บทที่ 350

บทที่ 350

จี้จื่อฉิงรีบก้าวเข้าไปขวางจี้ฉางเหิงไว้ พลางส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ ก่อนจะรีบตวัดพู่กันเขียนลงบนกระดาษว่า "เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะข้า ไม่ต้องไปหาเรื่องใส่ตัวอีกเลย ท่านรีบไปขอร้องท่านย่าเถอะ การสอบจอหงวนคือโอกาสสุดท้ายของบ้านใหญ่แล้ว ข้าสามารถออกไปจากจวนตระกูลจี้ได้ ขอแค่ตอนนี้รักษาบ้านใหญ่เอาไว้ให้ได้เป็นพอ"

เมื่อเผชิญกับคำเตือนของจี้จื่อฉิง จี้ฉางเหิงกลับปฏิเสธ

"รุ่งเรืองร่วมกัน ร่วงโรยด้วยกัน ไม่มีเหตุผลที่ข้าจะทิ้งเจ้าไว้แล้วหนีไปคนเดียว ท่านย่ากำลังโมโหอยู่ อีกอย่างก็เป็นแค่การสอบครั้งหนึ่งเท่านั้น ข้าไม่ได้ใส่ใจนักหรอก"

ในสายตาของเขา ต่อให้ไม่ได้สอบจอหงวน เขาก็ยังมีโอกาสสร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้

จี้จื่อฉิงเบิกตากว้าง

จี้ฉางเหิงเกลี้ยกล่อมนางว่า "ขอแค่ยังไม่ตาย อย่างไรก็ต้องมีวันที่ได้ดิบได้ดี วันนี้บ้านใหญ่ถูกบีบคั้นก็เป็นเพราะคนของบ้านใหญ่ยังไม่มีใครได้ดิบได้ดีต่างหาก"

เมื่อมีทุนในการต่อรองมากพอ ต่อให้ผิดก็กลายเป็นถูก

เมื่อได้ยินดังนั้น จี้จื่อฉิงก็เงียบไป

ฮูหยินจี้หยุดร้องไห้ นางหันไปมองจี้ฉางเหิง "เจ้ากับท่านอ๋องน้อยไม่เคยมีความเกี่ยวข้องใด ๆ เหตุใดเขาถึงต้องช่วยเจ้าด้วยเล่า"