บทที่ 277

บทที่ 277

ภายในจวนอ๋องเจิ้น จวิ้นจู่หยุนเหอกลับมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผล นางโกรธแทบตายและพร่ำด่าทอฮูหยินอวี๋ว่าเป็นคนเสียสติ

"จวิ้นจู่ ฮูหยินอวี๋เป็นคนสติฟั่นเฟือนอยู่แล้ว ท่านไม่ต้องเก็บเอามาใส่ใจหรอกเพคะ" สาวใช้พลางทายาพลางเอ่ยปลอบ

จวิ้นจู่หยุนเหอไหนเลยจะรู้ล่วงหน้าว่าฮูหยินอวี๋จะเกิดอาการคุ้มคลั่งขึ้นมากะทันหัน และคำพูดที่หลุดออกจากปากล้วนน่าโมโหสิ้นดี นางยกมือขึ้นกุมใบหน้า "พี่รองเล่า"

สาวใช้ข้างกายชะงักไปเล็กน้อยแล้วอ้ำอึ้ง

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น จวิ้นจู่หยุนเหอก็ยิ่งหงุดหงิดทวีคูณ "วันนี้ท่านพ่อต้องเสด็จกลับมาแล้ว เหตุใดเขายังไม่รู้จักสำรวมตัวอีก!"

เมื่อนึกถึงนิสัยสันดานของจีลิ่งแล้ว จวิ้นจู่หยุนเหอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา นางจึงส่งสาวใช้ไปตักเตือนให้รีบชำระล้างร่างกายให้สะอาดแล้วมาคอยที่โถงใหญ่โดยเร็ว

สาวใช้รับคำแล้วถอยออกไป

"พี่สะใภ้รองวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"ทูลจวิ้นจู่ ยังคงเหมือนเดิมเพคะ กินเข้าไปก็อาเจียนออกมา อาเจียนแล้วก็กินเข้าไปใหม่ เป็นเช่นนี้วนไปวนมาร่ำไป"