บทที่ 267

บทที่ 267

ฉินซื่อยังคงนิ่งเงียบไม่ขยับเขยื้อน สีหน้าเผยแววยากลำบากใจ ฮูหยินผู้เฒ่าฉินที่อยู่ด้านข้างเห็นเข้าจึงเอ่ยเตือนขึ้นว่า "การแต่งงานถูกกำหนดไว้แล้ว ทั้งสองตระกูลต่างก็ส่งสินสอดทองหมั้นกันแล้ว อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามคนทั่วทั้งเมืองหลวงก็คงจะล่วงรู้กันหมดแล้วกระมัง หรือว่าเจ้ายังคิดจะให้บุตรสาวของพี่สะใภ้เจ้าดอดดิ่งวิ่งโร่ไปเป็นอนุภรรยาอีกหรือ?"

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินแค่นเสียงเย็นชาออกมาคราหนึ่ง

"มารดา ลูก... จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ บุตรสาวสายเอกตระกูลฝางย่อมไม่ถึงขั้นตกลงปลงใจทำลายอนาคตตนเองจนถึงเพียงนี้ เพียงแต่มีบางเรื่องที่ลูกสะใภ้อย่างข้ายังคิดไม่ตกเจ้าค่ะ" ฉินซื่อเอ่ยอ้ำๆ อึ้งๆ "การแต่งงานถูกกำหนดไว้รวดเร็วถึงเพียงนี้ หรือว่าทั้งสองตระกูลตกลงกันไว้ก่อนล่วงหน้าแล้ว งานเลี้ยงในวันนี้เป็นเพียงแค่ฉากหน้าเท่านั้น?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ถานซื่อจึงเอ่ยขึ้นว่า "ต่อให้เป็นเช่นนั้นจริง ทั้งสองฝ่ายต่างพึงใจกัน ฮูหยินจั่นยินดีเป็นแม่สื่อ ฮูหยินผู้เฒ่าจงก็เต็มใจผลักดัน เช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นแล้วจะจัดพิธีให้มันมากเรื่องทำไมเล่า?"

ถานซื่อถึงกับพูดไม่ออก นี่มันเป็นเรื่องของทางโน้น แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคนตระกูลพวกนางกันเล่า?

เวลานี้ตระกูลจงแสดงท่าทีชัดเจนแล้วว่าไม่ต้องการมีเรื่องพัวพันใดๆ กับจวนอ๋องเจิ้นอีกแม้แต่น้อย มีเพียงเท่านี้ ฮูหยินผู้เฒ่าจงรู้ว่าตนทำผิดจึงยอมแก้ไข องค์รัชทายาททรงยินดีโอบอุ้ม เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว