บทที่ 241

บทที่ 241

จวิ้นจู่หยุนเหอรำคอยหัวไปมาครู่หนึ่ง ครั้นสายตาเหลือบไปเห็นรอยฝ่ามือสีแดงชัดเจนห้าดวงบนใบหน้าของคุณหนูสี่ นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"พี่สาวรองวางใจได้ เจ้าบาดแผลบนใบหน้าของข้าเกิดจากการสะดุดล้มโดยไม่ระวังเจ้าค่ะ" คุณหนูสี่เข้าใจความนัย รีบใช้มือปิดรอยประทับนั้นไว้

ครั้นได้ยินดังนั้น บนใบหน้าของจวิ้นจู่หยุนเหอก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ นางหันไปสั่งการสาวใช้ให้ไปหยิบยาเชื่อมสมานแผลมาให้ คุณหนูสี่แสดงท่าทีตื่นตระหนก "พี่สาวรอง ไม่ได้นะเพคะ..."

"เจ้าก็เป็นถึงคุณหนูในจวนอ๋อง มีฐานะสูงส่งยิ่งนัก ยาทาแค่ขวดเดียว ย่อมรับไว้ได้อยู่แล้ว" จวิ้นจู่หยุนเหอรับยาเชื่อมสมานแผลที่สาวใช้ส่งมาให้ แล้วส่งต่อให้ทันที คุณหนูสี่รับมาด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง ครั้นยามต้องการชักมือกลับ จวิ้นจู่หยุนเหอกลับไม่ยอมปล่อยมือ

นางชะงักไป

"น้องสี่ งานที่พระบิดาทรงมอบหมายให้เจ้า จู่ๆ เปลี่ยนเป้าหมายไปที่ตระกูลฉิน เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมบอกข้าเล่า?" จวิ้นจู่หยุนเหอซักถามด้วยรอยยิ้มแต่ไม่ใช่รอยยิ้ม แววตาแฝงไอเย็นเยียบอยู่หลายส่วน "พวกเราต่างก็เป็นพี่น้องกัน ทั้งหมดล้วนทำเพื่อจวนอ๋อง มีเพียงจวนอ๋องที่รุ่งโรจน์ เจ้าถึงจะอยู่อย่างสุขสบายได้มากขึ้น อีกทั้งยังมีอนุซาง..."