บทที่ 239

บทที่ 239

ฮูหยินหลินยังคงร่ำไห้สะอื้นอยู่กลางอากาศ นางคุกเข่าลงร่ำไห้จนน้ำตาไหลพราก ดูบอบบางไร้ที่พึ่งพิง น่าเวทนายิ่งนัก

"เฮ้อ ใครจะไปคิดเล่าว่าตระกูลหลินในอดีตจะกลายมาเป็นเช่นนี้"

"แม้แต่ปิดประตูบ้านไม่ออกพบผู้คนแล้ว ยังถูกผู้คนลากตัวออกมาใช้ประโยชน์เช่นนี้ มิใช่ว่าจงใจบีบคั้นให้ผู้คนต้องตายหรืออย่างไร"

หนึ่งปีก่อนตระกูลหลินประสบภัยพิบัติ ฮูหยินท่านอื่นที่เคยสนิทสนมกับฮูหยินหลินในตอนนั้นเพื่อเห็นแก่ตระกูลของตน จึงไม่กล้าคบหากับตระกูลหลินอย่างลึกซึ้ง ทั้งยังไม่กล้าเอ่ยปากขอความเมตตาให้ตระกูลหลินด้วย

ทว่ายามนี้ ฮูหยินหลินอยู่เบื้องหน้าแล้ว เมื่อนึกถึงมิตรภาพในอดีต ฮูหยินเหล่านี้จึงอดใจไม่ไหว สายตาที่มองไปยังพระชายาอ๋องเจิ้นจึงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหมายอื่น

ลมหายใจของพระชายาอ๋องเจิ้นสะดุดกึกลง นางก้มตัวลงประคองฮูหยินหลินขึ้นมา พร้อมกับสะกดกลั้นโทสะไว้แล้วเอ่ยว่า "ฮูหยินหลิน ท่านถูกผู้ใดขู่เข็ญบังคับไว้กระมั้ง ถึงได้จงใจกล่าวเช่นนี้ ไม่เป็นไรหรอก หากมีสิ่งใดก็พูดออกมาเถอะ พวกเราทุกคนจะช่วยกันจัดการให้เอง"

"พระชายาอ๋องเจิ้นตรัสเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร" ฮูหยินหลินส่ายหน้าด้วยความงุนงง

"มิใช่เพราะพระชายารัชทายาท..."