บทที่ 226

บทที่ 226

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วโกรธเคืองจนไม่น้อย นางหาได้ใส่ใจสีหน้าของชายาอ๋องเจิ้นไม่ ยื่นมือไปฉุดแขนเสื้อของอีกฝ่ายแล้วเริ่มพรั่งพรูความคับแค้นใจ "พระชายารัชทายาททรงทำเกินไปแล้ว ทรงทราบดีอยู่แก่ใจว่าระหว่างลิ่วเอ๋อร์กับคุณชายจั่นจะต้องตบแต่งออกเรือนร่วมกัน เหตุใดจึงมาพระราชทานสมรสตามอำเภอใจเช่นนี้เล่า?"

"นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ไว้หน้าตระกูลหลิ่ว และไม่ไว้หน้าจวนอ๋องเจิ้นเลยแม้แต่น้อย"

"พระชายา จะปล่อยให้งานมงคลครั้งนี้สำเร็จไม่ได้เพคะ!"

ชายาอ๋องเจิ้นฟังแล้วรู้สึกปวดหัวอื้ออึงไปหมด เดิมทีก็หงุดหงิดพลุ่งพล่านอยู่แล้ว ยามนี้ยังถูกฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วฉุดรั้งยื้อยุดพรั่งพรูความทุกข์ใส่ไม่หยุด โทสะในอกพลันพุ่งพล่านสูงขึ้นอีกสามส่วนโดยไม่รู้ตัว นางเกร็งใบหน้าตึงเครียดเอ่ยขึ้นว่า "พระชายารัชทายาททรงมีพระราชทานสมรสลงมาแล้ว เปิ่นเฟยจะสามารถทำอันใดได้เล่า หรือจะให้บุกเข้าไปในวังหลวงเพื่อแย่งตัวคนกับพระชายารัชทายาทกัน?"