บทที่ 212

บทที่ 212

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วจากไปพร้อมกับความโกรธ รถม้าโยกโคลงไปตามทาง นางนึกไปนึกมาแล้วยังรู้สึกไม่ยินยอม จึงแวะไปเยี่ยมเยียนที่จวนอ๋องเจิ้นอีกทาง

ทว่ารออยู่นานราวครึ่งชั่วยามก็ไร้แววว่าประตูใหญ่ของจวนอ๋องจะเปิดออก

ผ่านไปครู่ใหญ่ คนข้างในจึงออกมาส่งข่าวว่าชายาอ๋องเจิ้นไม่อยู่จวน ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วพลันถอดสีชักหน้ายาวด้วยความไม่พอใจ จำต้องเดินทางกลับจวนอย่างจำใจ

พริบตาเดียวก็ใกล้ถึงวันสอบขุนนางเข้าไปทุกที