บทที่ 208

บทที่ 208

งานเลี้ยงชมบุปผาที่ตระกูลหลิ่วจัดขึ้นยังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก นัยน์ตาของฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วจ้องตรงไปยังเหล่าบัณฑิตหนุ่มผู้มีความสามารถมองแล้วมองอีก แทบอยากให้บนหน้าผากของอีกฝ่ายแปะคำว่าจอหงวนคนใหม่เอาไว้เสียเลย

หลังจากผ่านการหยั่งเชิงรอบแล้วรอบเล่า ในที่สุดก็คัดเลือกตัวผู้เหมาะสมให้แคบลงเหลือเพียงสองคนที่ดูมีแววมากที่สุด คนหนึ่งแซ่เซียว คนอีกคนแซ่จาง ทั้งสองคนรูปงามสง่าและสำราญอัธยาศัยดีเป็นยิ่งนัก

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วส่งเสียงจิ๊ ๆ ทอดถอนใจ "เพียงแต่ชาติกำเนิดด้อยกว่าไปสักนิด"

คำนี้ฮูหยินผู้เฒ่าฉินทำเป็นไม่ได้ยิน ตั้งหน้าตั้งตาแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดชมบุปผาต่อไป

ตุบ!

ตามมาด้วยเสียงร้องไอ้หยาดังขึ้น พร้อมกับสาดละอองน้ำกระจายวงใหญ่

เรียกให้ผู้คนต่างพากันหันไปมองยังต้นตอทันที เห็นเพียงสระบัวไม่ไกลนักมีคนกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำ

ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดจำคุณหนูที่ตกน้ำได้ จึงอุทานออกมาเสียงหลง "นั่นคือคุณหนูหกตระกูลหลิ่ว!"