บทที่ 207

บทที่ 207

ทุกคนหันกลับไปมองจีอิ่งอีกครั้ง จีอิ่งในวัยเยาว์รู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองพระชายาอ๋องเจิ้นด้วยความไม่เข้าใจ "กลอนบทนี้ข้าเป็นผู้แต่งขึ้นเอง ทั้งไม่เคยลอกเลียนของผู้ใด ไฉนพวกท่านจึงต้องปรักปรำข้าด้วยเล่า"

สิ้นคำพูด บริเวณนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ทุกคนเผยสีหน้ากระอักกระอ่วน

พระชายาอ๋องเจิ้นบีบหัวไหล่ของจีอิ่งโดยไม่รู้ตัวออกแรงขึ้น จีอิ่งกัดฟันอดทนความเจ็บปวด เบะปากมองราชครูไท่ฟู่ด้วยความไม่พอใจ "ไท่ฟู่ ช่วงนี้พวกเราไม่เคยเรียนกลอนบทนี้มาก่อน เหตุใดต้องโกหกด้วยเล่า"