บทที่ 197

บทที่ 197

ยามราตรีล่วงเข้าสู่ยามดึกดื่น จิ่นชูไร้ซึ่งความง่วงงุน นางนั่งอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างทอดสายตามองขึ้นไปยังท้องนภา เบื้องบนมีดวงจันทร์กระจ่างส่องแสงนวลกระจายทั่ว ทั่วทั้งลานเรือนเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

นางใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดลึกล้ำ

เนิ่นนานผ่านไป จั่นว่านหลิงเดินย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ในมือยังถือถ้วยชาสองถ้วย นางยื่นถ้วยหนึ่งมาตรงหน้าจิ่นชู "บทสนทนาระหว่างเจ้ากับท่านแม่เมื่อวันก่อน ข้า... ข้าได้ยินหมดแล้ว องค์รัชทายาทไม่ใช่คนเช่นที่เจ้าคิด หลายปีมานี้ในใจขององค์รัชทายาทเองก็ไม่ได้ราบรื่นเช่นกัน"

นางผู้นี้ค่อนข้างน้อยครั้งที่จะเอ่ยปากพูดแทนจีเฉิงถิง บางคราได้ยินมาจากปากของบิดามารดาว่า ในวัยเพียงเท่านี้แต่กลับมีความคิดหนักอึ้งอยู่ในใจ

ไม่กล้าเปิดเผยออกไป ทั้งยังต้องแสร้งทำเป็นว่าง่ายเชื่อฟัง เพื่อให้ผู้อื่นคลายความระแวดระวังลง

ยามนี้เพิ่งจะล่วงรู้ว่าเบื้องหลังต้องแบกรับความแค้นเลือดล้างด้วยเลือดของบิดามารดา ทั่วทั้งวังหลวงล้วนมีแต่คนที่จ้องจะวางแผนปองร้ายเขา

จิ่นชูเลิกคิ้วขึ้น