บทที่ 188

บทที่ 188

ยามอู่มาถึงแล้ว เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งท้องพระโรงต่างเนื้อตัวตึงเครียด เดี๋ยวดำริเหลือบมองไปทางประตูเป็นระยะ หลายคนหิวจนท้องร้องจ๊อก ๆ

จีเชินที่ยืนอยู่ภายในท้องพระโรงก็รู้สึกชาไปทั้งสองข้างขา หนังตาเตะถี่ไม่หยุด ในใจพลอยมีความรู้สึกรางสังหรณ์ใจที่ไม่สู้ดีวนเวียนอยู่ไม่หาย

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงบนบัลลังก์เบื้องบนทรงเหน็ดเหนื่อยพลิกพระวรกายมาสองวันโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน ยามนี้ย่อมไร้เรี่ยวแรงสิ้นเชิง เสวยชาโสมถ้วยแล้วถ้วยเล่าเพื่อเรียกสติ พระกรเรียวยาวเหยียดออก หยิบลูกประคำบนโต๊ะทรงอักษรขึ้นมา กำไว้ในฝ่ามือแล้วค่อย ๆ ดีดเลื่อนทีละเม็ด ในพระทัยภาวนาให้องค์รัชทายาทสามารถเกลี้ยกล่อมให้เจิ้นอ๋องถอยทัพโดยเร็ว

"ฮะ... ฮ่องเต้ หากองค์รัชทายาทถูกเจิ้นอ๋องควบคุมตัวไว้ เช่นนั้นควรทำเช่นไรดีเพคะ" สภาพของไทเฮาหลินก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร แผ่นหลังและฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เกาะติดพระวรกายจนรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว