บทที่ 187

บทที่ 187

อีกครึ่งชั่วยามต่อมา เสียงกีบม้าควบทะยานตลบอบอวลไปด้วยฝุ่นผง

จนหมู่มวลนกในผืนป่ารอบด้านต่างพากันตกใจบินหนีเตลิดไป ตามมาด้วยกองกำลังทหารสวมเกราะจำนวนนับไม่ถ้วนที่หลั่งไหลดาหน้าเข้ามา ผู้ที่อยู่แถวหน้าสวมชุดเกราะสีดำ อายุราวๆ สี่สิบกว่าปี ใบหน้าหล่อเหลาราวหยก

ระหว่างคิ้วมีความคล้ายคลึงกับฮ่องเต้เป่ยเหลียงอยู่บ้างไม่น้อย

เหล่าทหารหาญที่ติดตามมาต่างแบกธงผืนใหญ่ ในนั้นปักตัวอักษรคำว่าเจิ้นไว้อย่างโดดเด่นสะดุดตา

ชายผู้นั้นรั้งบังเหียน หยุดอยู่บริเวณที่ไม่ห่างจากจีเฉิงถิงนัก เขายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แสร้งทำเป็นโกรธเคืองแล้วเอ่ยว่า "อานจวิ้นหวางเล่า?"

เวลานั้นมู่หรงจือจวินเดินก้าวออกมา "นี่คือองค์รัชทายาท พระองค์ทรงมีรับสั่งให้นำความมาเจรจากับท่านอ๋อง..."

"เพี๊ยะ!"

ทหารนายหนึ่งพุ่งเข้ามา ตบเข้าที่ใบหน้าของมู่หรงจือจวินอย่างฉาดใหญ่ แรงตบนั้นซัดร่างของนางจนล้มคว่ำลงกับพื้นทันที "ท่านอ๋องกำลังสนทนา มีส่วนที่เจ้าสุนัขรับใช้เช่นเจ้าจะเอ่ยแทรกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดกัน?"