บทที่ 182

บทที่ 182

แผ่นหลังของจิ่นชูก้าวเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งลับสายตาไป ฮ่องเต้เป่ยเหลียงพลันตวัดสายตากลับมามองจีเฉิงถิง "องค์รัชทายาท เจ้าให้คนส่งตัวพระชายารัชทายาทออกไป คิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร"

ยามเผชิญหน้ากับฮ่องเต้เป่ยเหลียงที่เกรี้ยวกราดและแสดงท่าทีร้อนรนจนเผยธาตุแท้ออกมา สีหน้าของจีเฉิงถิงยังคงราบเรียบเช่นเดิม เขายกมือประสานคารวะ "เอ๋อร์เฉินไม่กล้า"

ฮ่องเต้ทรงกริ้วแล้ว

มู่หรงจือจวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "องค์รัชทายาท ฮ่องเต้ทรงติดพระทัยที่ยามวิกฤตจวนตัวเหตุใดท่านถึงปกป้องแต่พระชายารัชทายาท แล้วหลงลืมฮ่องเต้ไปเล่า ต่อให้เป็นคนร้อยกว่าคนก็ยังพอต้านทานไว้ได้ครู่หนึ่ง การกระทำของท่านเช่นนี้ช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก"

ภายใต้มงกุฎหงส์และชุดคลุมปักดิ้นทองอันล้ำค่า ใบหน้าที่ยังคงความงามสง่าเผยความไม่พอใจออกมาเล็กล้อม "แผ่นดินถือเอาองค์เหนือหัวเป็นสำคัญ องค์รัชทายาททำเช่นนี้ช่างไม่สมควรแก่การเป็นบุตรเลยจริงๆ"