บทที่ 180

บทที่ 180

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินเกรงว่าจะมีคนในจวนเดินทางไปที่จวนมู่หรง นางจึงจงใจกำชับต่อหน้าฉินซื่อ ทั้งยังเอ่ยเจาะจงให้ฉินซื่ออยู่ต่อ

ในใจของฉินซื่อมีความลังเลอยู่บ้าง แต่นางไม่เคยขัดคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าฉินเลยสักครั้ง

นางจำต้องฝืนใจอยู่เป็นเพื่อนเล่นหมากรุกตลอดทั้งวัน ระหว่างนั้นเมื่อจั่นว่านหลิงและฉินฟางอวี๋มาคารวะ กลับถูกสาวใช้ขวางเอาไว้ "ฮูหยินกำลังอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูทั้งสองเอาไว้ค่อยมาคารวะวันหลังเถอะเจ้าค่ะ"

ฉินฟางอวี๋ชะโงกศีรษะมองเข้าไปด้านในแวบหนึ่ง และเห็นมารดาของตนอยู่จริงๆ นางจึงหันกลับไปดึงตัวจั่นว่านหลิงเดินจากไปทันที

ไม่ใช่แค่ตระกูลฉินเท่านั้น

ตระกูลจั่นเองก็ปิดประตูเงียบสนิทเช่นกัน ในตอนที่คนจากตระกูลมู่หรงมาส่งเทียบเชิญ ฮูหยินจั่นกำลังจะออกไปข้างพอดี เมื่อเทียบเชิญถูกยื่นมาตรงหน้า

ฮูหยินจั่นเชิดหางตาขึ้น ไม่มีความคิดที่จะรับมันแม้แต่น้อย มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย "ไม่มีเวลา!"

กล่าวจบ นางก็ไล่อีกฝ่ายออกไป แล้วพาสาวใช้ขึ้นรถม้าจากไปทันที ทิ้งให้เด็กรับใช้จากตระกูลมู่หรงที่มาส่งเทียบเชิญยืนทำหน้าเก้อเขิน

นอกจากไม่กี่ตระกูลนี้แล้ว ต่อให้เป็นบ้านอื่นที่เด็กรับใช้ไปส่งเทียบเชิญ อย่างน้อยเจ้าบ้านก็ยังจะมีสินน้ำใจให้ มีเพียงตระกูลจั่นเท่านั้นที่ถูกไล่ตะเพิดออกมาประจานกลางถนน