บทที่ 107

บทที่ 107

ไม่รู้ว่าเดินวนไปกี่รอบแล้ว ฝ้ายเท้าเหยียบลงบนก้อนกรวดที่แข็งกระด้าง ครึ่งท่อนล่างทั้งเจ็บทั้งชา พอหยุดลงเพียงครู่เดียว หญิงแก่ที่ประตูจะส่งเสียงไอเบา ๆ สองครั้ง

หรือไม่ก็พอหันกลับไป ก็พบดวงตาทั้งคู่ที่มองตรงมาไม่กะพริบจ้องเขม็งมาที่นาง

ตุบ

เรียวขาอ่อนแรงลงทรุดนั่งลงกับพื้น เท้าขาวผ่องดั่งกระเบื้องเคลบปรากฏรอยแผลถลอกจนมีเลือดซึมออกมา หางคิ้วเรียวยาวขมวดแน่น

"แค่ก ๆ!" เสียงไอของแม่นมดังขึ้น

จิ่นชูกัดฟันแน่นฝืนพยุงกายลุกขึ้น แล้วเดินต่อไปอีกครั้ง

ยามค่ำคืนมาเยือน

รอบกายเงียบสงบไร้สุ้มเสียง นางเดินหน้าต่ออย่างไร้ความรู้สึก ทั้งยังสลับส่ายหัวไปมา รู้สึกคล้ายมีกระแสความร้อนแปลกประหลาดพวยพุ่งขึ้นมาในร่างโดยไม่รู้ตัว จนต้องยกมือขึ้นกอดอกไว้แน่น

ทั้งที่ด้านนอกมีลมพัดกรรโชกแรง ทว่านางกลับรู้สึกว่ายิ่งนานยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ