บทที่ 105

บทที่ 105

จิ่นชูเพิ่งเดินออกจากเรือนประจิม ก็มีนางกำนัลคนหนึ่งเข้ามาขวางนางไว้ "นู๋ปี้มาคารวะพระชายารัชทายาท เพคะ ไทเฮามีรับสั่งให้พระองค์เสด็จไปเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้เพคะ"

เวลาเพียงหนึ่งวันทรงเรียกพบนางถึงสองครั้งแล้ว

พระประสงค์ของไทเฮาหลิน จิ่นชูไม่อาจขัดขืนทำได้เพียงกัดฟันไปตามรับสั่ง ทว่าผิดคาด รอบนี้ไทเฮาหลินไม่ได้หาเรื่องนางเลยแม้แต่น้อย

หนำซ้ำท่าทียังอ่อนลงไปมาก

"หม่อมฉันถวายบังคมไทเฮา..."

"พระชายารัชทายาทไม่ต้องมากพิธี" ไทเฮาหลินคว้าข้อมือของจิ่นชูไว้ทันที หางตาทั้งสองข้างแดงก่ำและมีความร้อนรนอยู่ไม่น้อย แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าที่ปิดไม่มิด "เจ้าช่วยทูลขอความเมตตาจากองค์รัชทายาทให้ที อายเจียจะยอมให้เหลียงตี้เซียวปลงผมบวชชี ได้หรือไม่"

จิ่นชูชะงักไป

ชั่วขณะยังตั้งสติไม่ทัน

"พระชายารัชทายาท อายเจียอายุมากแล้ว แทบไม่ควรเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องของพวกเจ้าที่เป็นคนรุ่นหลัง เจ้าเป็นสตรีที่องค์รัชทายาททรงเลือกด้วยพระองค์เอง แท้จริงควรจะครองคู่กันอย่างมีความสุข เหลียงตี้เซียวเป็นฝ่ายอกตัญญูกับองค์รัชทายาทก่อน ทั้งยังไม่สมควรดันทุรังแต่งเข้ามา เป็นเพราะอายเจียแก่จนเลอะเลือนไปเอง"