บทที่ 86

บทที่ 86

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงเสด็จออกไปแล้ว สีหน้าของท่านอ๋องหยุนก็แปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำขึ้นมาทันที เขามองไปยังไทเฮาหลิน "เชินเอ๋อร์ต้องทนทุกข์ทนทรมานมาตั้งแต่เด็ก ยากนักที่จะมีคนที่พึงใจ ใครจะรู้ว่ากลับมาช้าไปก้าวหนึ่ง"

ยามนี้ในใจของไทเฮาหลินก็กำลังร้อนรุ่ม ทว่าภายนอกยังคงต้องแสร้งทำเป็นจนปัญญาเพื่อปลอบโยนท่านอ๋องหยุน "คุณหนูตระกูลจั่นกับคุณชายใหญ่ตระกูลฉินผูกพันกันมาแต่เยาว์วัย ทั้งสองตระกูลยังมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน อายเจียย่อมไม่อาจทำตัวเป็นคนใจร้ายพรากคู่รักจากกันได้ อย่างไรเสียก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง ในเมืองหลวงยังมีคุณหนูดี ๆ อีกมากมายนัก"

ยามคับขัน ไทเฮาหลินจึงเอ่ยถึงเซียวหร่านชิ่นขึ้นมาอีกครั้ง

"บุตรสาวคนโตภรรยาเอกตระกูลเซียว ทั้งเพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและความสามารถ รู้หนังสือเข้าใจเหตุผล อ่อนหวานและจิตใจดีงาม อายเจียมองดูแล้วช่างเหมาะสมยิ่งนัก น่าเสียดายที่ไม่มีวาสนากับองค์รัชทายาท" ไทเฮาหลินมีสีหน้าเสียดายยิ่ง

มุมปากของโม่เชินเม้มเข้าหากันแน่นโดยไม่เอ่ยคำใด