บทที่ 85

บทที่ 85

ฮูหยินเซียวอยู่ในตำหนักฉืออานเป็นเวลาถึงสองชั่วยามเต็ม ใช้วิธีพูดหว่านล้อมสารพัด ในที่สุดไทเฮาหลินก็ยอมอ่อนข้อให้ นางทอดสายตาลึกล้ำ "ถอนหมั้นเสีย ก็เท่ากับว่าระหว่างตระกูลเซียวกับองค์รัชทายาทมีรอยร้าวขึ้นมา ภายหน้าหากองค์รัชทายาทพลิกฟื้นกลับมาได้ เจ้าอย่าได้มานึกเสียใจภายหลังเล่า!"

"ไทเฮา เฉินฟู่เองก็จนปัญญาเพิ่งจะทำเช่นนี้ จะให้มองดูชิ่นเจี่ยเอ๋อร์แต่งออกไปแล้วต้องตกเป็นม่ายขันหมากอยู่ได้อย่างไรเพคะ"

ร้องห่มร้องไห้อยู่ครึ่งค่อนวัน จนไทเฮาหลินเริ่มรู้สึกรำคาญจึงกล่าวขึ้นอีก "อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่องค์รัชทายาทจะยินยอมถอนหมั้นหรือไม่ เอาแค่ว่าองค์ชายใหญ่จะยินยอมตบแต่งชิ่นเจี่ยเอ๋อร์หรือไม่ ยังเป็นเรื่องที่ต้องพูดคุยกันอีกยาว"