บทที่ 65

บทที่ 65

จั่นว่านหลิงฟังท่าทีดึงดันไม่ยอมรับความจริงของจ้าวเยียนเยียนแล้วก็เกิดความเคลือบแคลงอยู่ชั่วขณะ นางกระพริบตาปริบ ๆ แล้วหันไปมองจิ่นชู "จ้าวเยียนเยียนนางตกลงว่า..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ จิ่นชูก็ส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล "นางไม่ใช่!"

จั่นว่านหลิงได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางทำปากมุบมิบ "ไยจึงดื้อรั้นถึงเพียงนี้เล่า การได้เป็นองค์หญิงมีสิ่งใดดีกัน เล่าไม่แน่ว่าอาจจะต้องถูกส่งไปสมรสผูกไมตรีด้วยซ้ำ!"

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยมาถึงยามบ่ายตั้งแต่เมื่อใด ทางจวนตระกูลจั่นส่งคนมาเร่งเร้า จั่นว่านหลิงจึงจำต้องจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนไปนางยังนัดแนะกันไว้ว่าวันหลังจะออกไปล่องเรือด้วยกันอีก

จิ่นชูรับคำด้วยรอยยิ้ม

หลังจากผู้คนแยกย้ายกันไปแล้ว แววตาของเฟยเยี่ยนเก็บไหววับ "ก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วยามฮูหยินก็คุกเข่าอยู่ที่หน้าประตูวังเช่นกัน"

เมื่อจ้าวซื่อได้ยินว่าจ้าวเยียนเยียนไปที่หน้าประตูวัง นางก็เริ่มนั่งไม่ติดที่ทันที ต่อให้มีคนทักท้วงอย่างไรก็ไม่ฟัง ยืนกรานจะตามไปด้วย

นัยน์ตาของจิ่นชูไหวระริกเล็กน้อย ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับจ้าวซื่อเป็นที่ประจักษ์แก่ผู้คนมาเนิ่นนานแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องรักษาหน้าอันน้อยนิดนั้นไว้อีก นางเพียงเปล่งเสียงรับเบา ๆ ในลำคอ

ทว่าภาพที่ลอยเข้ามาในห้วงความคิดกลับเป็นคำสั่งเสียครั้งสุดท้ายของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว