บทที่ 61

บทที่ 61

ตอนที่กลับถึงจวนเซิ่งท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว แม่นมฟางได้ยินว่าวันนี้จิ่นชูจะกลับมา นางจึงมารออยู่ที่หน้าประตูใหญ่ตั้งแต่เนิ่น ๆ

ในมือยังถือก้านไม้ไผ่แล้วปัดไปบนตัวของจิ่นชูสองที ปากก็พลอยบ่นพึมพำว่า "ความอัปมงคลสลายไปหมดแล้ว สลายไปเสีย!"

จิ่นชูโค้งริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย

นายบ่าวหลายคนเดินเข้าเรือนมาตลอดทาง แม่นมฟางเตรียมสำรับอาหารไว้พร้อมสรรพแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความปวดใจ "จากไปไม่ถึงครึ่งเดือนคนก็ผอมลงไปถนัดตา เช่นนี้ต้องบำรุงให้ดีเสียหน่อยแล้ว"

ภายใต้สายตาที่จ้องมองของแม่นมฟาง จิ่นชูทานข้าวหมดไปหนึ่งชามจึงเป็นอันยอมรามือ

หลังจากผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และชำระร่างกายเรียบร้อย นางก็นั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง

เฟยซวงย่อกายโค้งตัวก้าวเข้ามา "เจ้านายเจ้าคะ ค่ายใหญ่ทิศเหนือตรงที่รกร้างว่างเปล่านั้นไม่รู้ว่ารั่วไหลข่าวออกไปได้อย่างไร ในโรงรับจำนำถึงกับมีสินค้าโผล่ออกมาตั้งหลายชิ้น คนของหย่งอ๋องและโหวอี๋อานต่างก็เคยไปที่ค่ายใหญ่ทิศเหนือมาแล้วเช่นกันเพคะ"

จิ่นชูพลันกระจ่างแจ้ง คาดเดาว่าคนใต้บังคับบัญชาของฉีอวี่อานทำตัวไม่สะอาด เกิดช่องโหว่ขึ้นจึงถูกคนอื่นฉวยจุดอ่อนเอาไว้ได้

เฟยซวงกล่าวต่อว่า "นู๋ปี้สืบทราบมาว่าจ้าวซื่อเข้าวังถึงสองครั้งเพื่อไปทูลขอความเมตตาให้จ้าวเยียนเยียน ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากันร่ำลือเรื่องชาติกำเนิดของจ้าวเยียนเยียนแล้วเพคะ"