บทที่ 191 อ้าปาก

บทที่ 191 อ้าปาก

“พี่ ดูไม่ออกเลยนะว่าพี่จะเป็นพวกซึนลึก”

เฟิงเยี่ยนเกี่ยวก้อยนิ้วก้อยของซางชิวจือ แล้วเลื่อนขึ้นไปประสานนิ้วมือทั้งสิบ “ซึนลึก?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

ซางชิวจืออธิบายว่า “หมายถึงคนที่ภายนอกดูสุขุม เงียบขรึม วางตัวสำรวมเกินไป แต่ในใจเร่าร้อนดั่งไฟ แค่สะกิดนิดเดียวก็พร้อมปลดปล่อยความปรารถนา”

เฟิงเยี่ยนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนคัดค้านอย่างจริงจัง “ผมไม่ได้เป็นพวกซึนลึก”

ซางชิวจือเลิกคิ้ว “เหรอ?”

“กับคุณ ผมอยากทำอะไรก็ทำมาตลอด ไม่เคยเก็บกดไว้ในใจ”

พูดจบ เฟิงเยี่ยนก็ก้มลงจูบริมฝีปากแดงของซางชิวจือ ลิ้นนุ่มชุ่มชื้นสอดเข้าไปในปาก ซางชิวจือถูกจูบจนขาดอากาศหายใจ สมองว่างเปล่า

ทั่วห้องเงียบสงัด ทั้งสองได้ยินเสียงดูดดื่มจากจูบลึกซึ้งดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กระตุ้นประสาทสัมผัส