บทที่ 190 แค่ติดกล้องก็ไม่เห็นเป็นไร แฟนฉันหล่อขนาดนี้ ไม่ใช่คนที่ต้องหลบซ่อนเสียหน่อย

บทที่ 190 แค่ติดกล้องก็ไม่เห็นเป็นไร แฟนฉันหล่อขนาดนี้ ไม่ใช่คนที่ต้องหลบซ่อนเสียหน่อย

“สวัสดีตอนเย็น” ซางชิวจือวางโทรศัพท์พิงขอบแก้ว ยกชามข้าวขึ้นมากิน

“อ้าว พี่ซางเริ่มกินข้าวแล้วเหรอ” เจี่ยนฟ่านอินพูดกลั้วหัวเราะ เธอขยับเข้าใกล้หน้าจอแล้วมองสภาพแวดล้อมด้านหลังซางชิวจือ “พี่ซาง บ้านพี่ตกแต่งได้กลิ่นอายโบราณมากเลย”

ซางชิวจือดื่มน้ำแกงไปอึกหนึ่ง “อืม”

เพราะเธอบอกเฟิงเยี่ยนกับจู๋หมิงไว้ล่วงหน้า จึงตั้งใจหามุมถ่ายทอดสดที่ป้องกันไม่ให้พวกเขาติดกล้อง

พอดีว่ากล้องหันไปทางขวาของห้องกินข้าว มีหน้าต่างไม้แกะสลักอย่างประณีตอยู่บานหนึ่ง

ในลานด้านนอกมีไฟถนนสีเหลืองสลัวส่องอยู่ ราวกับโคมไฟ ยิ่งขับให้หน้าต่างไม้สีแดงดูมีกลิ่นอายแบบโบราณ

ถ้าถ่ายทอดสดตอนกลางวัน ผู้ชมอาจได้เห็นสภาพลานด้านนอก และคงประหลาดใจที่ซางชิวจืออาศัยอยู่ในเรือนสี่ประสาน

เฟิงเยี่ยนที่นั่งตรงข้ามเธอกินข้าวเงียบ ๆ ส่วนจู๋หมิงจ้องโทรศัพท์ของเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากดูแต่ก็กลัวซางชิวจือจะว่า จึงได้แต่ก้มหน้ากินข้าว

ในห้องกินข้าว ทั้งสองคนตัวใหญ่กับอีกหนึ่งคนตัวเล็กตั้งใจกินข้าว มีเพียงเสียงหัวเราะเป็นระยะจากห้องไลฟ์สด