ตอนที่ 161 หนึ่งปีให้หลัง

ตอนที่ 161 หนึ่งปีให้หลัง

กลางดึก ในห้องหนังสือหลวง ไข่มุกส่องราตรีหลายสิบเม็ดส่องให้ภายในโถงสว่างราวกับยามกลางวัน

มู่หรงเสวียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะเพียงผู้เดียว เบื้องหน้ากางม้วนภาพไว้ภาพหนึ่ง

ภาพนั้นเป็นภาพที่เขาใช้เวลาวาดทั้งวันทั้งคืนจึงสำเร็จ

ยอดเขาหลิงซาน ทะเลเมฆม้วนตัว อีกาทองคำเพิ่งขึ้นสู่ฟ้า

ในภาพมีห้าคน เซิ่งสื่อยืนอยู่ข้างหลังเขา กอดเขาไว้แน่น

อาโม่ยืนอยู่ไม่ไกล เคี้ยวข้าวโพด กู้ซีหน้าตาเย็นชา แต่มือกลับวางอยู่บนไหล่หลินจิง

หลินจิงถือชานมยิ้มเหมือนคนโง่

นั่นคือภาพที่เขาอยากเก็บรักษาไว้ที่สุดในชาตินี้

และก็เป็นภาพที่เขากลับไปไม่ได้อีกแล้ว