ตอนที่ 148 ล่ำลา ของขวัญของมู่หรงเสวียน

ตอนที่ 148 ล่ำลา ของขวัญของมู่หรงเสวียน

เซิ่งสือไม่ขยับ

เขามองมู่หรงเสวียน มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น แต่ในก้นตากลับเหมือนมีบางอย่างวาบขึ้น แล้วถูกความยิ้มกลบไปอย่างรวดเร็ว

แววตานั้นอ่อนโยนเกินไป และหนักอึ้งเกินไป ราวกับกำลังมองคนที่อาจจะบินหนีไปได้ทุกเมื่อ

กำลังใช้วิธีที่งุ่มง่ามที่สุดแต่จริงใจที่สุด เพื่อยื้อช่วงเวลานี้ไว้สุดชีวิต

เขายกมือขึ้น เช็ดน้ำผลไม้นิดที่ล้นออกมาเลอะมุมปากมู่หรงเสวียน แล้วจูบที่ริมฝีปากล่างเขาอย่างเบาที่สุด

“ที่รัก วันนี้ทำไมยั่วเก่งนัก?”

มู่หรงเสวียนไม่ตอบ เพียงเอาผากแนบลงในซอกคอเขา แต่เสียงกลับเบามาก

“ก็จู่ ๆ อยากทำดีกับเจ้ามากขึ้นเท่านั้น”

เซิ่งสือหลับตา กระชับมือที่โอบเอวเขา