กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 121 ท่านย่าเซิ่งผู้หาเรื่อง
เป็นไปตามคาด ใบหน้าของท่านย่าเซิ่งซีดเขียว มือกระแทกไม้เท้าลงพื้นดังต๊อก ๆ อย่างแรง ด้วยความโกรธจนอกสะท้านขึ้นลงรุนแรง
“บังอาจ! มู่หรงเสวียน เจ้าเป็นแค่คนรุ่นหลังที่ถูกไล่ออกจากบ้าน ยังกล้าพูดจาโอหังต่อหน้าข้า ยังกล้าขู่จะทำร้ายข้าอีกหรือ”
บรรดาคนรับใช้ที่ตระกูลเซิ่งพามาในลานต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง มีเพียงเสียงไม้เท้าของท่านย่าที่ดังเป็นจังหวะแล้วจังหวะเล่า
กระแทกลงพื้น ราวกับกำลังนับแทนความโกรธที่นางระงับไว้ไม่อยู่
“บังอาจงั้นหรือ”
มู่หรงเสวียนเอียงศีรษะมองลงไปชั้นล่าง ยิ้มราวกับเสี่ยวเส้าเย่ที่เพิ่งได้ยินคำแปลกใหม่
“คำนี้ข้าเพิ่งเคยได้ยินคนเอามาใช้กับตัวเองเป็นครั้งแรก น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ”