กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 120 “อาจารย์เซิ่ง” สอนด้วยตัวเอง
“มู่เป่า ฉันรู้นะ เธอคิดถึงมันแล้ว”
เสียงของเซิ่งสื่อลอดออกมาจากลำโพง เบาและต่ำ ราวกับขนนกเส้นหนึ่ง ค่อย ๆ ไล้ไปตามแก้วหูของมู่หรงเสวียน
“เชื่อฟังสิ ย้ายผ้าห่มออกไปหน่อย สามีจะสอนเธอเอง”
มู่หรงเสวียนแข็งทื่ออยู่ทั้งตัวในผ้าห่ม มือถือพิงหมอนอย่างเฉียง ๆ สายตาของเซิ่งสื่อในจอตกลงมาบนใบหน้าของเขา ร้อนและหนักอึ้ง
เขาไม่คิดเลยตอบกลับไปทันที “ใครคิดถึง! เซิ่งสื่อ นายอย่าพล่ามไร้สาระ!”
แต่เสียงของเขาลอดผ่านผ้าห่มออกมา อู้อี้และนุ่มนวล ไม่มีอำนาจข่มขู่เลย กลับเหมือนยิ่งพยายามกลบเกลื่อน
เซิ่งสื่อไม่เร่งเขา แค่ “อืม” ต่ำ ๆ แล้วพูดว่า
“ใช่ ใช่ ฉันคิดถึง ฉันคิดถึง”
“มู่เป่า งั้นเธอก็ดึงผ้าห่มออกมาหน่อยสิ ดูสิ เธอร้อนจะแย่แล้ว”