เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
โจวอู่นั่งยองอยู่นอกกรงเหล็กที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ มองสุนัขตัวใหญ่ซึ่งมีสีหน้าเต็มไปด้วยปราณอำมหิตและระดับพื้นฐานแห้งกรอบอยู่ด้านในด้วยความเจ็บปวดใจยิ่งนัก
คนรับใช้ที่รับหน้าที่ดูแลอยู่ข้างกายมีสีหน้าลำบากใจ ก่อนเอ่ยแนะนำเสียงเบา “หัวหน้าโจว ซั่วเฟิงนับแต่ได้รับบาดเจ็บก็ยิ่งมีอารมณ์รุนแรงขึ้นทุกวัน พวกข้าที่รับหน้าที่ให้อาหารไม่กล้าเข้าใกล้มันเลย ท่านเห็นว่าควรส่งมันไปไว้ที่คฤหาสน์นอกเมืองหรือไม่”
โจวอู่ยื่นมือคิดจะลูบสุนัขตัวใหญ่ในกรง ทว่ากลับถูกเสียงคำรามต่ำของอีกฝ่ายขู่จนต้องชักมือกลับ เขารู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังมิได้เห็นด้วยกับคำพูดของคนรับใช้ในทันที เพียงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ช่างเถิด มันอายุมากแล้ว อารมณ์ไม่ดีก็เป็นเรื่องปกติ ตอนนั้นที่ข้าพามันไป ข้าเคยรับปากว่าจะดูแลมันให้ดี”
คนรับใช้ไม่อาจเข้าใจความคิดของโจวอู่ เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น
โจวอู่ชื่นชอบสุนัข เขาจึงสร้างเรือนหลังหนึ่งนอกเมืองไว้เลี้ยงสุนัขโดยเฉพาะ ที่นั่นมีพื้นที่กว้างขวาง สุนัขนิสัยดุร้ายและประหลาดเช่นซั่วเฟิงย่อมเหมาะจะเลี้ยงไว้ที่นั่นมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทว่าพวกเขาเป็นเพียงคนรับใช้ ย่อมต้องทำตามคำสั่งของเจ้านาย