เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ซ่งสิงใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะยอมรับความจริงว่า ท่านหญิงตงผิงที่อยู่ตรงหน้าก็คือท่านหนานเฉิง ผู้ที่เขาเฝ้าคะนึงหามาตลอดหลายปี
หลังจากความรู้สึกแปลกแยกในเบื้องแรกค่อย ๆ จางลงและเริ่มมีความเป็นจริงมากขึ้น ซ่งสิงจึงกล้าเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ก่อนประสานมือค้อมกายขอโทษอย่างจริงจังว่า
“ขอท่านอาจารย์โปรดให้อภัยความเสียมารยาทของศิษย์ด้วย เป็นเพราะนักเรียนมองการณ์ไม่ไกล ทั้งยังยึดติดอยู่กับหลักการตายตัว”
ชุยชิงอีมิได้มีนิสัยชอบทำตัวเป็นอาจารย์สั่งสอนผู้อื่น ทว่าอย่างไรเสียซ่งสิงก็เป็นเด็กที่เติบโตมากับนิยายของนาง อีกทั้งภายหน้าทิศทางการรับราชการของซ่งสิงคงมุ่งเน้นไปทางงานพิพากษาคดีอาญาเป็นหลัก หากคนเช่นนี้ยึดติดอยู่กับความคิดบางอย่างอย่างตายตัว ย่อมเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง