กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
‘ตำบลต้าเยี่ยนตั้งชื่อตามห่านป่า พวกข้าไปดูกัน……พวกข้าไปดูกัน……’
จิงเว่ยซึ่งรู้ตัวว่าเข้าใจอะไรบางอย่างออก ก็รู้สึกเพียงว่าประโยคสั้น ๆ ง่าย ๆ ประโยคนี้ประหนึ่งค้อนหนักหล่ำลงกลางอกของเขา ดลให้เขาผุดอารมณ์อันบอกไม่ถูกขึ้นมา
ตำบลต้าเยี่ยนไม่มีอะไรโดดเด่นเลยในมณฑลชิงเหอทั้งมณฑล รถม้าแล่นเข้าสู่ตัวตำบล กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทั้งตำบลนี้เห็นจะไม่ถึงหนึ่งในสามของอำเภอตงผิงด้วยซ้ำ
คณะเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมเพียงหลังเดียวในตำบลที่ยังเปิดประตูรับแขกอยู่ ฝ่ายเถ้าแก่ที่กำลังไขว่ห้างนั่งเคลิ้มหลับอยู่หน้าเรือนพอเห็นผู้คนมากมายขนาดนั้นก็สะดุ้งตกใจ ยังเอามือถูตาแรง ๆ อีกจนได้ สงสัยว่าตนเองกลางวันแสก ๆ อย่างนี้จะฝันไปหรือไม่ ที่เว้าแหว่งแบบนี้ยังมีคนเสื้อผ้าสะโรกเสโรคมากันมากมายได้อีก