ตอนที่ 226 แผนการของเฉินผิงถิง

เรือนวสันต์บุปผา

แต่เช้าตรู่ เฉินผิงถิงมองภูมิทัศน์และหมู่มวลดอกไม้ในลานบ้านด้วยสีหน้ารังเกียจ ภายในใจคิดถึงลานบ้านของตนเองในนครหลวงเป็นอย่างยิ่ง

หญิงรับใช้หลันจู๋มองสีหน้าคุณหนูของตนอย่างระมัดระวัง ก่อนกล่าวว่า “แม่นางอย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ ฮูหยินไม่ได้บอกหรือเจ้าคะว่าจะให้ท่านกลับบ้านเกิดเพื่อหลบกระแสลม รอผ่านไปสักหลายเดือนหรือครึ่งปี นางก็จะหาทางพาท่านกลับไปเองเจ้าค่ะ”

เฉินผิงถิงยื่นมือไปเด็ดกล้วยไม้ฮุ่ยหลันที่กำลังผลิบานงดงาม แล้วฉีกกลีบดอกโยนลงพื้นทีละกลีบ

“ท่านแม่ย่อมหาทางพาข้ากลับไปอยู่แล้ว แต่กลับไปแล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า ข้าไม่มีทางได้เป็นพระชายาซื่อจื่ออีกแล้ว”