ตอนที่ 87 ว่างไฉหมานิสัยเสีย

ทว่าบุรุษในครอบครัวของพวกเขายังมีงานหนักต้องทำในวันพรุ่ง ย่อมไม่อาจช่วยตระกูลชุยตามหาสุนัขได้ตลอดเวลา ทุกคนจึงปลอบชุยชิงอีและจวี่รั่วอยู่ไม่กี่คำ ก่อนพากันกลับไป

พี่สะใภ้หลี่กับหลี่ซุ่นยังคิดจะอยู่ช่วยตามหาต่อ แต่ชุยชิงอีก็ให้พวกเขากลับไปเช่นกัน

สำหรับพวกนางแล้ว ว่างไฉคือคนในครอบครัว แต่สำหรับคนอื่นมันก็เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องรั้งผู้คนเอาไว้ที่นี่

หลังจากทุกคนกลับไปจนหมดแล้ว ชุยชิงอีกับจวี่รั่วก็กลับบ้านเช่นกัน

ชุยชิงอีเหลือบมองมุมข้างประตูใหญ่โดยจิตสำนึก เมื่อก่อนยามพวกนางกลับมา ว่างไฉมักรออยู่ที่นี่เสมอ แต่ก่อนนางไม่เคยรู้สึกว่ามีอะไร บางครั้งยังรู้สึกว่ามันเกะกะอยู่ใต้เท้า ทว่ายามนี้กลับรู้สึกเพียงว่าทุกแห่งล้วนว่างเปล่า