ตอนที่ 33 บันทึกฟ้าใส

นางไม่รู้ว่าควรเอ่ยปากอย่างไรดี มือทั้งสองข้างลูบไปมาบนร่างกายอย่างกระอักกระอ่วนอยู่สองครั้ง สุดท้ายจึงกล่าวออกมาอย่างฝืดฝืนว่า:

“คุณหนูอย่าได้เสียใจไปเลย ย่อมต้องเป็นเพราะคนเหล่านั้นตาไร้แววแน่”

ชุยชิงอีตีสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าภายในใจกำลังหัวเราะร่า ก่อนหน้านี้ตอนจวี่รั่วกังวลว่าผ้าเช็ดหน้าปักลายของตนจะขายไม่ออก นางก็ใช้คำพูดทำนองเดียวกันนี้ปลอบอีกฝ่าย คิดไม่ถึงว่าแม่หนูผู้นี้จะเรียนรู้แล้วนำมาใช้ได้คล่องแคล่วถึงเพียงนี้

เมื่อเห็นจวี่รั่วขบคิดอย่างสุดกำลังว่าจะปลอบนางอย่างไร ชุยชิงอีก็ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ฮ่า ๆ จวี่รั่ว เหตุใดเจ้าจึงน่ารักถึงเพียงนี้”

นางยื่นมือไปบีบแก้มของจวี่รั่วซึ่งเกร็งแน่นเพราะความร้อนใจอย่างมีความสุขยิ่ง