ตอนที่ 7 คนจากตระกูลชุยมา

“แน่นอน”

ชุยชิงอียิ้มพลางพยักหน้า นางมิใช่คนละโมบ บุญคุณนั้นจะมีค่าหรือไม่ ย่อมขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายยอมรับหรือไม่ เพียงเหลียงเยวี่ยนยอมรับบุญคุณนี้ก็นับว่ามีจิตใจดีอย่างยิ่งแล้ว

เมื่อกล่าวถ้อยคำที่ควรกล่าวจบแล้ว ชุยชิงอีก็ลุกขึ้นเอ่ยลาเอง เหลียงเยวี่ยนมิได้รั้งนางไว้เช่นกัน

เหลียงเยวี่ยนนั่งตัวตรง มองดูชุยชิงอีกับสาวใช้ค่อย ๆ หายลับไปตรงหัวมุมถนนเช่นเดียวกับยามมา

หญิงรับใช้ที่คอยปรนนิบัติเหลียงเยวี่ยนจึงเอ่ยปากขึ้นว่า “คุณหนู ท่านจะช่วยคุณหนูชุยเรื่องนี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ?”

เหลียงเยวี่ยนยกถ้วยชาที่เย็นลงแล้วขึ้นจิบคำหนึ่ง ก่อนย้อนถามแทนการตอบว่า “เหตุใดเล่า เจ้าเห็นว่าข้าไม่ควรช่วยหรือ?”