เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63 ฉันนั่งกับเธอได้ไหม
เฉินเฉินเดินเข้ามา ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นหรือเปล่า สีหน้าจึงดูจริงจังมาก “เพราะฉันก็เรียนที่นี่ไง! ฉันกับถีถีเรียนที่นี่ทั้งคู่”
ฉินเถียนประหลาดใจมากจริง ๆ โอกาสจะเป็นไปได้ขนาดนี้ช่างน้อยเหลือเกิน ในห้องที่มีนักเรียน 30 คน เธอกลับรู้จักถึง 3 คน
นักเรียนไม่น้อยในห้องหันมามอง ทั้งอิจฉาและเริ่มอยากเข้าหา อย่างไรเสียเพิ่งมาโรงเรียนใหม่และห้องเรียนใหม่ คนส่วนใหญ่ก็ไม่รู้จักใคร พอเห็นพวกเขาเป็นเพื่อนกันก็อดอิจฉาไม่ได้
ถีถีถามว่า “เถียนเถียน ฉันนั่งกับเธอได้ไหม?”
มือของเย่เสวี่ยเสวี่ยกำแน่นทันที เธอเริ่มประหม่าเล็กน้อย
ฉินเถียนพูดอย่างลำบากใจ “ขอโทษนะถีถี ฉันมีเพื่อนนั่งข้าง ๆ แล้ว”
เย่เสวี่ยเสวี่ยเม้มปาก ไม่พูดอะไร แต่ในใจอดยิ้มไม่ได้ แววตาอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน ดีจัง เถียนเถียนไม่ได้ทิ้งเธอไป
เฉินเฉินดูผิดหวังอยู่บ้าง “เธอไม่นั่งกับฉันเหรอ?”