ตอนที่ 52 กล้าหนีเมื่อไร หักขา

ตอนที่ 52 กล้าหนีเมื่อไร หักขา

หร่านเหวยอีมองน้ำแกงที่ยื่นมาจ่อริมฝีปาก ในใจทั้งอ่อนยวบทั้งขบขัน

อาเฉินเลี้ยงเธอเหมือนเด็กสามขวบจริง ๆ

เธออ้าปากดื่มน้ำแกง รสอร่อยอุ่นร้อนลื่นไหลลงลำคอ อุ่นทั้งท้องและหัวใจ

หลังจากป้อนเธอไปหนึ่งช้อน เขาก็ตักช้อนที่สองต่อ ท่าทางไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า แต่ตั้งใจจนน่าตกใจ

หร่านเหวยอีหรี่ตาอย่างพึงพอใจ เหมือนลูกแมวตัวหนึ่งที่กำลังถูกป้อนอาหาร

เย่โม่เฉินมองท่าทางของเธอ แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างลึกซึ้ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

เขาป้อนเธอต่อทีละช้อน ทุกคำต้องลองอุณหภูมิก่อน ท่าทางพิถีพิถันราวกับกำลังดูแลตุ๊กตากระเบื้องที่แตกหักง่าย