ตอนที่ 42 ยังเด็ก？ ยังไม่รู้ความ？ ก็แค่เด็กโข่งไร้สมองเท่านั้นแหละ

ตอนที่ 42 ยังเด็ก? ยังไม่รู้ความ? ก็แค่เด็กโข่งไร้สมองเท่านั้นแหละ

ลูกกระเดือกของเย่ฉู่ชวนขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เขาจ้องหญิงสาวฝั่งตรงข้ามที่กำลังกินอาหารอย่างสง่างาม ความอาฆาตในสายตาแทบจะกลายเป็นของจริง

ทำไม?

ตั้งแต่เล็กจนโต อย่าว่าแต่เย่โม่เฉินจะปฏิบัติกับเขาแบบนี้เลย แม้แต่จะได้ยินคำชมสักคำจากคุณปู่ก็ยังยาก

นังเด็กบ้านนอกที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน แค่พอมีวิชาแพทย์ชั้นต่ำอยู่บ้าง ทำไมถึงได้รับการปฏิบัติพิเศษอย่างที่ไม่เคยมีใครได้จากเย่โม่เฉิน?

มือที่กำตะเกียบของหวังชิวเอ๋อ ข้อนิ้วซีดเขียวเพราะออกแรง