กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซูหว่านเอ๋อร์
ตอนที่ 13 ฉันเลี้ยงเอง ให้ทุกคนฟินกับความหวานได้ทุกวัน
การเคลื่อนไหวของเย่โม่เฉินชะงักไป สายตาค่อย ๆ เลื่อนจากใบหน้าเธอลงไปด้านล่าง สุดท้ายหยุดอยู่ที่ท้องของเธอ
รอยยิ้มบางเบาในดวงตาของเขาเข้มขึ้น ไม่ใช่ภาพลวงตาที่แวบผ่านเพียงชั่วครู่แล้วอีกต่อไป
หร่านเหวยอีแทบอยากหารอยแยกบนพื้นแล้วมุดหนีเข้าไปเดี๋ยวนั้น
เธอฉวยโอกาสนี้รีบเอ่ยปาก พยายามกอบกู้ศักดิ์ศรีกลับมาสักนิด “ฉันหิวแล้ว”
“อืม”
เย่โม่เฉินขานรับ พาเธอไปล้างหน้าล้างตา หลังเสร็จเรียบร้อย เขาก็ยังคงกุมมือเธอไว้แน่นด้วยนิ้วทั้งสิบที่ประสานกัน
“พาไปกินมื้อเช้า”
ทั้งสองเดินลงบันไดวนทอดยาวทีละขั้นในท่าที่เขาจูงมือเธออยู่เช่นนี้