กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซูหว่านเอ๋อร์
ตอนที่ 7 ให้ฉันเป่าให้ แล้วจะได้หายเจ็บ
เย่โม่เฉินหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนยังไม่ชินกับแสงด้านนอก
เขาซุกใบหน้าเข้าไปในซอกคอของหร่านเหวยอีลึกยิ่งกว่าเดิม สูดกลิ่นหอมที่ทำให้จิตใจสงบอย่างละโมบ
กลิ่นหอมนั้นซึมเข้าสู่ลมหายใจ ราวกับยากล่อมประสาทที่ออกฤทธิ์แรงที่สุด สยบอารมณ์ที่กำลังจะควบคุมไม่อยู่ของเขาในทันที ร่างสูงใหญ่ก็ขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้น
ความไว้วางใจอย่างหมดใจนี้ทำให้เจียงเผยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกแสบตาขึ้นมา
เขาติดตามท่านโม่มาหลายปี เห็นท่านโม่ตัดสินใจเด็ดขาดกลางห่ากระสุน เห็นเขาพลิกเกมบนโต๊ะเจรจา แต่ไม่เคยเห็นเขามีท่าที...ว่าง่ายเช่นนี้มาก่อน