เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 คืนเลี้ยงเด็กอันแสนลำบาก แม่รอดลูกสาวสิ้นใจ
ชิงกั่วเป็นเด็กชายอ้วนจ้ำม่ำอายุ 11 เดือน เขาแทบจำเถาชุนไม่ได้ จู่ ๆ ถูกยัดใส่อ้อมแขนของคนแปลกหน้า เขาก็ดิ้นปัดป่ายเหมือนปลาดุกที่เพิ่งขึ้นจากน้ำ ทั้งลื่นทั้งแรง แผดเสียงร้องพลางทุบตี เถาชุนยังยืนไม่ทันมั่นคงก็โดนตบหน้าไปสองทีแล้ว
“อูฉางอัน!” เถาชุนร้องเรียก นางยัดเด็กให้เขา “เจ้าอุ้ม ข้าอุ้มไม่ไหว”
อูฉางอันวางกระสอบลง แล้วอุ้มหลานชายลูกพี่ลูกน้องแนบอกเฉียง ๆ เขาขมวดคิ้วจ้องเด็ก
ชุ่ยหลิ่วยังต้มน้ำอยู่ ไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น นางพูดซ้ำว่า “พวกเจ้าอุ้มชิงกั่วกลับไปดูแลสักคืน พรุ่งนี้เช้าข้าจะให้พ่อเขาไปรับ”
พูดจบ นางก็เข้าไปในครัว ไม่นานก็หิ้วถังน้ำร้อนออกมา
ประตูห้องที่ปิดสนิทเปิดจากด้านใน เสียงคร่ำครวญแหบพร่าดังลอดออกมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือด เสียงนั้นทั้งไร้เรี่ยวแรงและเจ็บปวด หนาวเหน็บยิ่งกว่าพายุหิมะด้านนอกจนทำให้คนขนลุกไปทั้งตัว
เถาชุนยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่กับที่ นางหันไปพูดว่า “เจ้าพาเด็กกลับไปก่อน ข้าจะอยู่เฝ้าตรงนี้สักพัก”
“เจ้าไม่เคยคลอดลูก อย่ามายืนเฝ้าที่นี่เลย กลับไปด้วย” ชุ่ยหลิ่วหิ้วน้ำเลือดออกมาครึ่งถัง ไม่ยอมเข้าใกล้เถาชุน เอาแต่เร่งให้นางกลับไป
เถาชุนคิดว่าอีกฝ่ายพูดถูก นางยืนอยู่ตรงนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้ “งั้นข้ากลับไปทำอาหารมาส่งพวกเจ้า”