เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 สนทนายามค่ำ ไถพรวนแต่เนิ่น
คนยังมาไม่ถึง กลิ่นคาวปลาก็ลอยมาแล้ว เถาชุนกับเซียงซิ่งเดินไปรับ คนแรกที่เห็นคือหน้าบาก มันลากเลื่อนหิมะที่มีถุงป่านโป่งพองกองซ้อนกันอยู่
“กลับมาแล้วหรือ? คนมาครบทุกคนใช่ไหม? ระหว่างทางไม่มีเรื่องอะไรใช่หรือไม่?” เถาชุนถามรัวเป็นชุด
“ตอนบ่ายแก่ ๆ เจอหมาป่าผอมโซสองตัว อยู่ไม่ไกลจากสุสานองค์หญิง คาดว่าน่าจะเป็นตัวที่หนีไปคราวก่อน นอกจากเรื่องนี้ ระหว่างทางก็ไม่มีเรื่องอื่น” อูฉางอันพูดปากสั่น “กลับบ้านก่อน หนาวมาก มีอะไรค่อยว่ากัน”
รอบปากหน้าบากมีน้ำค้างแข็งเกาะเต็มไปหมด มันดูเหมือนไม่รู้สึกอะไร ส่ายหางพลางร้องมอให้เซียงซิ่งกับเถาชุน
“ลำบากแล้ว” เถาชุนตบหน้าวัว “ไป รีบกลับกันเถอะ”
คนในขบวนเหลือเพียงสี่คน ที่เหลือแยกทางกลับบ้านตอนเลี้ยวเข้าเขตสุสาน เถาชุนชวนเฉินชิงอวิ๋นอยู่กินข้าวที่บ้าน เขาเป็นห่วงคนที่บ้านจะรอ จึงไม่หยุดเลยสักนิดตอนผ่านหน้าบ้านตระกูลอู๋ ขี่วัวตรงกลับไปทันที