เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90 แบ่งเนื้อ พี่ใหญ่แห่งบ้าน
หญิงชราผมขาวนั่งพลิกดูสมุดบัญชีอยู่ข้างเตาถ่าน เมื่อนางแก่ลง สายตาก็แย่ลงทุกปี ยิ่งวันหิมะตกหนักเช่นนี้ แสงในห้องยิ่งสลัว บนโต๊ะมีตะเกียงน้ำมันจุดไว้สามดวงให้แสงสว่าง นางถึงพอมองตัวหนังสือในสมุดบัญชีได้
“ท่านอาหญิง ให้ข้าอ่านให้ฟังเถิด” หัวหน้าสุสานพูด
“เจ้าไปพักให้ดีเถิด อย่าเป็นห่วงเรื่องอื่น ข้ากลัวเจ้าจะเหนื่อยตายก่อนข้าเสียอีก” ท่านย่าหูไม่เงยหน้าขึ้นพูด “อายุปูนนี้แล้ว ยังคิดได้ไม่เท่าสะใภ้สาวคนหนึ่ง”
หัวหน้าสุสานหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้งแล้วเงียบไป
ตอนกินข้าวข้างนอกเสียงดังวุ่นวาย เขาคอยจับตาดูครัวเรือนผู้ดูแลสุสานที่แย่งอาหาร จึงไม่ทันสังเกตเลยว่าหมาที่บ้านเห่าหรือไม่ พอกลับเข้าห้องมาพักถึงได้พบว่ามีคนเพิ่มมาอีกคน ท่านอาหญิงของเขานั่งผิงไฟอยู่ในห้อง
ป้าเหนียนนั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ
ท่านย่าหูพลิกดูสมุดบัญชีของปีนี้จนจบภายใต้แสงไฟ แล้วถามว่า “เบี้ยหวัดฤดูหนาวปีนี้ยังไม่ส่งมาหรือ”
“ยัง ไม่มี ข้าคิดว่าเดือนสิบจะมีคนส่งมา แต่ก็ไม่มีใครมาเลย” หัวหน้าสุสานตอบ “อาจต้องรอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าค่อยส่งมาพร้อมกัน”