เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ซุปปอดแกะ วุ้นเส้นขายดี
ตงเซียนเห็นภรรยาของหัวหน้าสุสานเอาเปรียบเถาชุนไม่ได้ นางจึงไปช่วยแม่สามีตักเลือดแกะ
เถาชุนคุยกับภรรยาของหัวหน้าสุสานอีกสองสามคำ มีคนเรียกนาง ภรรยาหัวหน้าสุสานจึงเดินไป เถาชุนเปลี่ยนที่แล้วไปดูการเชือดหมูกับฆ่าแกะ
ที่โรงฆ่าสัตว์มีหม้อดินใบใหญ่สำหรับลวกหมู ตั้งอยู่บนขาตั้ง ก้นตื้นปากกว้าง ใส่หมูอ้วนตัวใหญ่ให้นอนตะแคงลงไปได้ น้ำเดือดในหม้อมีไอขาวลอยขึ้น ละลายหิมะที่กองอยู่ใกล้ ๆ บวกกับผู้คนเดินเหยียบย่ำไปมา พื้นจึงกลายเป็นโคลนเละเทะ
บิดาของเถาชุนรับหน้าที่ขูดขนหมู พอเห็นเถาชุนเดินมา เขาก็โบกมือไล่ “เหม็นฉุนขนาดนี้ มาทำอะไร ไปให้ไกล ๆ”
“ข้าจะมาดูว่าหมูอ้วนหรือไม่” เถาชุนกล่าว
ที่เลี้ยงขังไว้ตอนหมดแล้วหรือยัง?” เถาชุนถาม
“ตอนหมดแล้ว ถ้าไม่ตอนก็กินไม่ได้ เหมือนหมูป่า ทั้งเหม็นสาบทั้งเหม็นคาว” บิดาของเถาชุนตอบ
เถาชุนลูบคาง คิดว่าถ้าจับลูกหมูป่าบนเขามาตัดลูกอัณฑะได้ นอกจากเนื้อจะไม่เหม็นสาบแล้ว ยังยับยั้งการขยายพันธุ์ของหมูป่าไม่ให้ลงเขามากินพืชไร่ได้ด้วย แต่ก่อนนางจะคิดให้ละเอียดก็นึกขึ้นมาว่า ถ้าหมูป่ามีน้อยลง หมาป่ากับหมีจับอาหารไม่ได้ ไม่ต้องลงเขามากินคนหรือ? ช่างเถอะ ยอมเสียพืชผลไปบ้างก็แล้วกัน